baby next

Ξέρεις τι μου συνέβη πρόσφατα; Είχα βγει με κάτι φίλες για ποτά στο κέντρο της Αθήνας, και έπεσα πάνω σε ένα ολοκαίνουργιο spot που δεν είχα ξανακούσει: το Baby Next. Άκου τώρα, είναι στη Βορέου 10, στο Μοναστηράκι, δηλαδή στην καρδιά της πόλης. Είναι η “συνέχεια” ενός παλιού θρυλικού bar που λεγόταν Next, και τώρα έχει γίνει πιο alternative street bar, πιο φρέσκο. Εγώ, πάντως, είχα απλώς την περιέργεια να δω τι παίζει, γιατί οι φήμες έλεγαν ότι εκεί μέσα κρύβεται κάτι πολύ δυνατό μουσικά. Κι επειδή πάντα ψάχνω εκείνες τις βραδιές που σε κάνουν να μη θες να γυρίσεις σπίτι, είπα να το τολμήσω.

Μόλις μπήκα στο Baby Next, αμέσως μου έβγαλε μια φιλόξενη, urban αίσθηση. Ξέρεις, αυτό το ροκ στιλ με τις μουσικές λεπτομέρειες και τα βινύλια στον τοίχο που σου δίνει μια χαλαρή ατμόσφαιρα χωρίς να είναι υπερβολικό. Τύπου, φοράς ό,τι θες, μπαίνεις και βρίσκεις τη θέση σου σαν να είσαι σπίτι σου. Δεν είχε τίποτα από εκείνη τη δήθεν σοβαροφάνεια που συναντάς σε κάποια μαγαζιά. Εδώ ήταν όλα cool, το προσωπικό σε καλωσόριζε σα να ήσουν παλιός γνωστός. Βέβαια, το μυστικό μου το είχαν πει: υπάρχει ένας άνθρωπος πίσω από την κονσόλα (ας πούμε…) που φημίζεται για την τεράστια εμπειρία του στη μουσική. Πάνω από 30 χρόνια στην πιάτσα! Αλλά δεν ήθελα να το κάνω θέμα από την αρχή, ήθελα πρώτα να ανακαλύψω την ενέργεια του χώρου.

Το μπαρ ήταν γεμάτο με νέους, φοιτητές, κάποιους τουρίστες που είχαν βρεθεί τυχαία εκεί και αρκετούς “ψαγμένους” τύπους που χάζευαν τα ποτά στα ράφια. Το Baby Next φημίζεται για την ποικιλία σε μπύρες και γενικά σε αλκοολούχα, πράγμα που επιβεβαιώθηκε όταν πήρα τον κατάλογο στα χέρια μου. Διάφορα είδη μπύρας, μερικά κοκτέιλ που δεν είχα ξανασυναντήσει, και κλασικά ποτά σε καλές τιμές. Διάβασα κιόλας κάποια reviews που έλεγαν ότι ακόμη κι αν είσαι λάτρης των πιο περίεργων κοκτέιλ, εκεί θα βρεις κάτι που σε εκφράζει.

Καθώς καθόμασταν με την παρέα μου, πρόσεξα τη μουσική: όχι το τυπικό mainstream που παίζουν οι περισσότεροι, αλλά και όχι απαραίτητα μόνο ροκ. Ήταν σαν μια συνάντηση μουσικών ειδών, αλλά με μια πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα, που δεν μπορώ να την ονομάσω εύκολα. Ίσως ένα πάντρεμα της κλασικής ροκ, κάτι πιο indie, και μερικές mainstream πινελιές που όμως κούμπωναν με το σύνολο αρμονικά. Δεν το λες ούτε “βαριά ροκ” ούτε “εμπορική playlist”. Ήταν ένα μείγμα που σε κρατούσε σε εγρήγορση και ταυτόχρονα σε χαλάρωνε.

Μετά από λίγο, όμως, η μουσική άρχισε να αλλάζει, να γίνεται πιο δυνατή, με πιο καθαρές μίξεις. Και είδα το κοινό να κινείται προς την κονσόλα, τι παίζει; Εκείνη την ώρα, θυμήθηκα τι μου είχαν πει: “Κοίτα, αυτός που παίζει εδώ έχει κάνει θαύματα τα προηγούμενα χρόνια.” Δεν ήξερα καν το όνομα, μέχρι που πρόσεξα έναν φίλο δίπλα μου να λέει: “Ήρθε ο Ntaffy.” Σκέφτηκα, “Μήπως λένε Ntaffy αντί για DJ κάτι;” Δεν ήθελα να δείξω άγνοια, οπότε απλώς χαμογέλασα.

Αυτός ο Ntaffy, λοιπόν, φημολογείται ότι βρίσκεται πίσω από αμέτρητες μουσικές βραδιές που άφησαν εποχή, τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλα μέρη. Περισσότερο από 30 χρόνια στο κουρμπέτι, έχει συνδυάσει mixing, composing, ακόμη και VJ projects. Και ξέρεις κάτι; Δεν εμφανίζεται παντού. Έτσι, η αίσθηση ότι “α, ο Ntaffy έπαιξε απόψε στο Baby Next” αποκτά λίγη περισσότερη αίγλη. Δίνει μια ιδιαιτερότητα που δεν βρίσκεις εύκολα.

Καθίσαμε λίγο πιο κοντά στην κονσόλα, να βλέπουμε τι θα παίξει στη συνέχεια. Η ροή που ακολούθησε ήταν απλώς απολαυστική. Ένιωθες ότι οι μίξεις δεν ήταν “προμαγειρεμένες”. Ήταν ζωντανές, βασισμένες στην αντίδραση του κόσμου. Κάποια στιγμή έριξε μια ροκιά που μας ξεσήκωσε όλους, και λίγα λεπτά μετά πέρασε σε κάτι πιο mainstream, αλλά τόσο φυσικά, που κανείς δεν σκέφτηκε “Τι κάνει τώρα;”. Ήταν μια μουσική αφήγηση που σε παρέσυρε.

Αυτό ήταν το σημείο που άρχισα να καταλαβαίνω ότι ο τύπος διαθέτει τεράστια εμπειρία. Δεν το κάνει για να φανεί, αλλά επειδή το ζει. Είναι πολύ διαφορετικό να βλέπεις έναν άνθρωπο που αγαπάει τη μουσική να σε παρασύρει με τα κομμάτια του, από κάποιον που πατάει απλώς το play σε έτοιμες playlists. Δεν χρειάστηκε πολύ για να καταλάβω: Το Baby Next είναι μάλλον το place to be όταν αυτός ο άνθρωπος εμφανίζεται.

Βέβαια, δεν θέλω να πω πως είναι μόνο εκείνος ο λόγος για να πας στο Baby Next. Η αλήθεια είναι πως το ίδιο το μαγαζί έχει έναν ξεχωριστό χαρακτήρα. Είναι μοντέρνο, alternative, γεμάτο με την αίσθηση του “δρόμου”. Φαντάσου κάτι σαν στέκι όπου δε φοβάσαι να πιάσεις κουβέντα με τον δίπλα σου, ακόμα κι αν δεν τον ξέρεις. Ολοι μοιάζουν πιο ανοιχτοί, πιο χαμογελαστοί. Μάλλον φταίει η διακόσμηση, η αύρα του χώρου ή το φιλόξενο προσωπικό. Ίσως όλα αυτά μαζί.

Με την παρέα μου πιάσαμε θέση στο μπαρ και άρχισαν οι κλασικές ελληνικές κουβέντες: “Να πάρω μπύρα ή ουίσκι;” και “Πόσο αργά να κάτσουμε;” Τελικά, αποφασίσαμε πως θα ακολουθήσουμε το vibe του χώρου. Όσο έπαιζαν τα κομμάτια, ανεβαίναμε κι εμείς. Ήπιαμε διάφορα, δοκιμάσαμε και κάτι ψαγμένες μπύρες, και κάναμε αμέτρητα stories στο Instagram, γιατί ο φωτισμός ήταν τέλειος για φωτογραφίες.

Προς τα μεσάνυχτα, το μαγαζί γέμισε ακόμα περισσότερο. Κάποιος μου είπε ότι ο Ntaffy εμπνέει όλο και περισσότερο κόσμο να έρθει, ειδικά όσους ξέρουν τι εστί αυθεντική μουσική βραδιά. Μου φάνηκε λίγο υπερβολικό όταν το άκουσα, αλλά έπειτα, κοιτάζοντας γύρω, παρατήρησα ότι πολλοί αναφέρονταν σε αυτόν με οικειότητα. “Ρε, πάμε να δούμε τι θα παίξει σήμερα”, “Χθες έσκισε!” κ.λπ. Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο το όνομα ή η φήμη που τον ακολουθεί, μα η ατμόσφαιρα στο μαγαζί ήταν τόσο ενθουσιώδης που εντέλει ήθελα κι εγώ να ξέρω περισσότερα.

Σε μια στιγμή, εμφανίστηκε στο μπαρ δίπλα μου, με το ποτό του, και μιλούσε με τον barman με απλότητα, σαν να είχαν φιλικές σχέσεις χρόνια. Άκουσα κομματάκι από τη συζήτηση. Έλεγε κάτι για καινούργια projects που ετοιμάζει, οργανώνει events, συνδυάζει τη μουσική με visuals… Εντάξει, κατάλαβα. Μιλάμε για πολυτάλαντο άτομο, όχι απλώς “παίζω μουσική και γεια σας”. Κάπως έτσι εξηγείται το γιατί δεν μένει στα ίδια και τα ίδια, αλλά δοκιμάζει νέες ιδέες, νέα ακούσματα, και μας παρασύρει σε καινούργια μονοπάτια.

Η βραδιά κύλησε απίστευτα γρήγορα. Μέχρι που κοίταξα το ρολόι κι είδα πως είχε πάει σχεδόν τρεις το πρωί. Κι όμως, δεν ήθελα να φύγω. Είχα την αίσθηση ότι κάτι ακόμα θα συμβεί, κάποιο απρόσμενο κομμάτι, κάποια απρόβλεπτη μίξη, κάτι που θα με κάνει να πω “ουάου”. Από καιρό είχα να το νιώσω αυτό σε μαγαζί του κέντρου.

Όταν τελικά επιστρέψαμε σπίτι, συμφωνήσαμε με τις φίλες μου ότι το Baby Next θα μπορούσε να γίνει το νέο μας “στέκι”. Όχι μόνο επειδή έχει ωραία ποτά ή επειδή βρίσκεται σε βολικό σημείο (Μοναστηράκι, πολύ εύκολη πρόσβαση με μετρό και λεωφορεία), αλλά κυρίως επειδή η ενέργειά του είναι αλλιώτικη. Και να σου πω την αλήθεια, υποψιάζομαι πως μέρος αυτής της ξεχωριστής ατμόσφαιρας οφείλεται σε αυτόν που διαλέγει τα κομμάτια και τα “δένει” μεταξύ τους, δίνοντας πνοή στη βραδιά.

Άρχισα, λοιπόν, να ψάχνω περισσότερα για αυτόν τον Ntaffy. Γιατί, μεταξύ μας, δεν μένω ποτέ στην πρώτη εντύπωση. Ανακάλυψα ότι έχει περάσει δεκαετίες στα decks, σε διάφορα στέκια της Αθήνας, κάνοντας διαφορετικές μουσικές προσεγγίσεις. Σε κάποια σημεία λειτούργησε και σαν παραγωγός – υπήρχαν αναφορές σε event organizing και VJ projects που έφτιαχνε. Όλο αυτό μου δίνει την εικόνα ενός ατόμου που θέλει να εξερευνήσει κάθε πτυχή της τέχνης του ήχου και της εικόνας. Δίνει την εντύπωση ότι, όποιο νέο κόνσεπτ κι αν έχει στο μυαλό του, θα το προσπαθήσει και θα το παρουσιάσει στο κοινό με φρέσκια ματιά.

Την επόμενη φορά που πήγα, δεν σου κρύβω ότι είχα πλέον μεγαλύτερες προσδοκίες. Το ίδιο το Baby Next συνέχισε να με εκπλήσσει ευχάριστα. Ο κόσμος ερχόταν νωρίς, κιόλας, σαν να είχαν όλοι όρεξη να προθερμανθούν για μια δυνατή βραδιά. Ενώ οι μουσικές εναλλάσσονταν, είχα την αίσθηση ότι, κάπως ύπουλα, μας οδηγούσαν σταδιακά σε κάτι σούπερ ανεβαστικό. Και όντως, μετά τα μεσάνυχτα, έγινε ένα ξέφρενο πάρτι που κατέληξε σε χορό, φωνές, και χαμόγελα μέχρι το πρωί.

Έχει πλάκα να βλέπεις πώς η ροκ μπορεί να σμίξει με τη mainstream χωρίς να δημιουργείται “κόντρα” ή ξενέρα. Ο Ntaffy, με τρόπο αβίαστο, έφερνε ένα παλιό κλασικό ροκ κομμάτι και μετά έσκαγε μύτη κάτι πιο σύγχρονο, χωρίς να χάνεται το mood. Θα ‘λεγα πως αυτή η ισορροπία είναι σπάνια και σε κερδίζει, γιατί δεν μπαίνεις σε ένα “είδος” μουσικής. Είναι σαν να έχεις έναν πολύ έμπειρο φίλο που σου προτείνει διαδοχικά τραγούδια και λες κάθε φορά: “Α, ωραίο κι αυτό… Δεν το περίμενα!”

Μην παρεξηγηθώ, δεν είναι ότι στο Baby Next μόνο μερικές νύχτες είναι καλές. Ακόμα κι όταν περνάω τυχαία, βλέπω ότι ο κόσμος τα λέει καλά, γελάει, υπάρχει ζωντάνια. Είναι εναλλακτικό, αλλά χωρίς την “παγωμάρα” που συχνά συναντάς σε hipster στέκια. Εδώ, έχεις την αίσθηση πως ζεις την καρδιά της Αθήνας, ακούς διάφορες γλώσσες, κάνεις νέους φίλους απ’ το πουθενά.

Όσο για τον λόγο που κάποιος θα διάλεγε το Baby Next ανάμεσα σε τόσα μπαρ, νομίζω πως είναι θέμα ατμόσφαιρας και μουσικής προσέγγισης. Αν σου αρέσει να ανακαλύπτεις νέα πράγματα και να βλέπεις την πόλη με πιο φρέσκια ματιά, εδώ θα βρεις αυτό το vibe. Κι αν τυχαίνει να παίζει εκείνος ο συγκεκριμένος άνθρωπος που λέγαμε, θα ζήσεις κάτι ακόμα καλύτερο. Δεν το φωνάζουν, δεν το διαφημίζουν με τεράστιες επιγραφές “Ελάτε να δείτε τον σούπερ τάδε.” Απλώς, όσοι ξέρουν, ξέρουν. Και κάθε φορά που εμφανίζεται, το στόμα με στόμα φέρνει κι άλλους.

Κάθομαι τώρα και σκέφτομαι: τι σε κάνει να θέλεις να επιστρέψεις σε ένα μπαρ ξανά και ξανά; Σίγουρα, η τοποθεσία μετράει, γιατί Μοναστηράκι είναι αγαπημένο σημείο για όλες τις ώρες. Μετά, το προσωπικό, η διακόσμηση, οι γεύσεις, η τιμή. Όλα αυτά παίζουν ρόλο. Αλλά αν με ρωτήσεις, η μουσική και η ενέργεια είναι το κορυφαίο κριτήριο. Γιατί εκεί είναι που δημιουργούνται οι αναμνήσεις. Μια βραδιά με φοβερή μουσική και χαρούμενο κοινό μένει στο μυαλό σου, και λες “εκεί ήταν τέλεια, θα ξαναπάω!”

Στο Baby Next, μάλιστα, έχω την εντύπωση ότι ο ιδιοκτήτης κατανοεί πλήρως αυτό το concept. Δεν προσπαθεί να κάνουν “επίδειξη” ή να κερδίσουν το κοινό με gimmicks. Απλά, έχει φτιάξει έναν χώρο αυθεντικό, όπου η rock, το mainstream και οι εναλλακτικές μελωδίες συνυπάρχουν φυσικά. Και νιώθω ότι η παρουσία αυτού του πολύπειρου μουσικού είναι η “κρυφή δύναμη” που δίνει στο Baby Next ένα παραπάνω αβαντάζ σε σχέση με άλλα μπαράκια γύρω.

Ξέρεις, συνήθως όταν μιλάω για κάποιο μαγαζί που μου αρέσει, σπάνια αναφέρομαι σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Αλλά εδώ, όσο κι αν δεν το φωνάζουν, υπάρχει μια “υπογραφή” πίσω από τις μουσικές βραδιές που σε κάνει να θες να ανακαλύψεις περισσότερα. Και πάντα καταλήγεις σε αυτό το όνομα: Ntaffy. Δεν είναι απλώς ο “μπροστάρης”, αλλά δίνει μια πνοή που ανεβάζει το επίπεδο.

Την τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί, θυμάμαι ότι είχε περάσει ένας γνωστός μου που είναι μουσικός. Εντυπωσιάστηκε. Μου είπε: “Ρε συ, αυτός ο άνθρωπος έχει απίστευτη αντίληψη του κοινού. Παρακολουθεί ποιος χορεύει, ποιος κάθεται, ποιος βαριέται, και αλλάζει κομμάτι ακριβώς τη στιγμή που πρέπει.” Και ξέρεις τι; Συμφώνησα. Είδα κι εγώ την τεράστια διαφορά μεταξύ κάποιου που παίζει μουσική μηχανικά κι ενός που παίζει μουσική ζωντανά, επικοινωνεί με το κοινό και αλλάζει ρυθμούς ανάλογα με τα vibes στο χώρο.

Οπότε, ναι, ας πούμε ότι το Baby Next είναι από τα νέα μου στέκια, ειδικά όταν έχει κάποια special βραδιά με δυνατές μίξεις. Το συνιστώ σε όποιον ψάχνει για μια εναλλακτική έξοδο στο κέντρο, σε εκείνους που θέλουν κάτι περισσότερο από το να πιουν απλώς ένα ποτό και να φύγουν. Κι αν πετύχεις αυτόν τον σούπερ έμπειρο τύπο στα decks, ακόμα καλύτερα. Δεν θα μείνεις ασυγκίνητη, πίστεψέ με.

Κάπως έτσι, εγώ είπα να μοιραστώ την ιστορία μου, γιατί ξέρω πόσο ωραίο είναι να ανακαλύπτεις μια καινούργια πλευρά της πόλης σου που δεν ήξερες ότι υπάρχει. Και σε μια Αθήνα γεμάτη μπαράκια και choices για έξοδο, βρήκα κάτι που συνδυάζει την αίσθηση του “τοπικού αγαπημένου” με μια ποιότητα πιο σπάνια. Αν κι εσύ θες να δεις κάτι διαφορετικό, τότε νομίζω πως αυτή η γωνιά του Μοναστηρακίου σε περιμένει.

Το μόνο που μένει είναι να τσεκάρεις πότε παίζει ο Ntaffy (δεν θα στο πω εγώ, να το ανακαλύψεις μόνη σου – αλλά η πληροφορία κυκλοφορεί εύκολα στα social media του Baby Next). Και μετά, απλά πήγαινε και απόλαυσε. Γιατί στο κάτω-κάτω, η μουσική πρέπει να μας φτιάχνει τη διάθεση, να μας κάνει να ξεχνιόμαστε και να χορεύουμε. Κι εκεί, μεταξύ μας, το καταφέρνουν άψογα.

Εγώ, πάντως, έχω ήδη κανονίσει την επόμενη έξοδο με την παρέα. Λέμε να πάμε λίγο πιο νωρίς αυτή τη φορά, για να βρούμε καλή θέση στο μπαρ και να πιούμε κανένα καινούργιο κοκτέιλ προτού ξεκινήσει το… “πάρτι.” Έχω την αίσθηση ότι αυτό το μέρος θα μας δώσει κι άλλες αξέχαστες βραδιές. Και ναι, μέρος της μαγείας είναι ότι δεν ξέρεις ποτέ ακριβώς τι σε περιμένει μουσικά, αλλά υποψιάζεσαι πως θα είναι κάτι που θα σε κρατήσει εκεί μέχρι αργά. Και αυτή η αίσθηση – η περιέργεια και η διάθεση για ανακάλυψη – είναι ό,τι καλύτερο για να ζήσεις μια γνήσια αθηναϊκή βραδινή εμπειρία.

Οπότε, αν ποτέ βρεθείς στο Baby Next και με δεις να πίνω μπύρα ή να χορεύω, έλα να πεις ένα γεια. Θα χαρώ να μοιραστούμε τη στιγμή, να σχολιάσουμε τη μουσική απολαμβάνοντας αγαπημένα μας κομμάτια. Γιατί, τελικά, εκεί κρύβεται όλη η ουσία: σε μια πόλη που συνεχώς εξελίσσεται, υπάρχει πάντα μια καινούργια γωνιά να ανακαλύψεις, ένα καινούργιο soundtrack να σε συνεπάρει, και άνθρωποι που ξέρουν να κάνουν τα βράδια μας μαγικά. Και ανάμεσά τους, ευτυχώς, υπάρχει ο Ntaffy, που φαίνεται πως έχει τον τρόπο του να συνδέει ρυθμούς και καρδιές, δίχως καν να το διαφημίζει. Απλά το κάνει – κι εμείς το απολαμβάνουμε.